1 Temmuz 2009 Çarşamba


hepimiz yanlız çıktığımız bu yolda

kalabalıklar ediniyoruz


yara alıyoruz


güzellikleri görüyoruz


insanların gözlerinin içine bakınca ruhlarını okuyoruz


yaralıyoruz


ağlıyoruz,gülüyoruz,hatırlıyoruz,unutuyoruz dalga geçiyoruz,
küçümsüyoruz,baş tacı ediyoruz


bende bilmiyorum ki ne işimiz var bu yolda...

2 yorum:

atakhan mikhael dedi ki...

karanlık bir yolda giderken -hem mecazi hem de gerçek anlamda- tam da bu soruyu soruyordum ki bunu okudum. tebessüm ettim.gidiyoruz bir yerlere; menzil önemli değil yanımızda ki önemli gittiğimiz önemli.

ışıklı Yürüyüş dedi ki...

bu ara yolculuk ruhu taşıyorum bünyemde şöyle 10-12 saatlik sonu çok sonra gelicek bir yolculuk..biraz huzur biraz kendine kalmalarla döşeli..yolun sonu bahar gibi olmalı kocaman kucaklaşmalı insan..yada yan yana gitmeli aynı yöne bakmalı aynı heyecanla ve huzurla..kimbilir belki birgün..:)