istanbulu dinlemek istiyorum gözlerim kapalı

istanbula gideceksin! dedi kararlı bir ifadeyle

bir istekmiydi sezgimiydi kader kısmetin ifadesimiydi bilemedim..

ama özlemin ifadesiydi onu bildim..

tanıdıktı çünkü

izler taşıyordu bana sana hepimize dair..

ve birazda isyanın kabullenilmeyişin ifadesiydi..

tek şehir var dedim..

durdu baktı kararlıydı.

İstanbula gideceksin!

O an anladım..

kızgınlığın ifadesiydi..yetmemenin..sevgisizliğin..

içimde Ankara dedim..

bir yer dur dedi..

alışmışlığın ifadesiydi güvenin garantide olmanın..

anladım..büyümenin ifadesiydi...

"istanbulun mermer taşları

başıma da konuyor martı kuşları"

imsak vakti

çocukluğum

orhan veli

istanbul anıları..

sokağın ötesinden gülümsüyor bana galatasaray formasıyla uyuduğunu

düşündüğüm arkadaşım

olanca masumluğu

diğer taraftan dostça gelıyor içimizde benden sonra en zekisi yani öyle sanırdım

olanca süsüne şaşırarak baktığım komşu kızı

ilkay akkaya dinlerken "ah sensiz"kendimden geçiriyor beni



işte sokağımızın ablalarından kınasında geceyarısına kadar oturduğumuz


sokağımıza ilk parkın kuruluşu ve daha nicesi...


nerden düştü aklıma bilmem


şimdi nerde nasıllar kimbilir..


çok zaman oldu orda olmayalı


zamanın dondugunu düşünüyor ınsan


orda olmasanda herşey herkes aynı yanılsaması


oysa zaman akıyor


kaldırım taşları her sene değişiyor


saçlarımıza aklar yer etmeye başlıyor


işte istanbul


gemileri rüyalarımdan eksik olmayan


ama edebi bir hayranlıktan değil


canının parçasını orada bırakmaktan


otogar kokusu..


yol hazırlıkları..



ayrılıklar..

yanlızlıklar

mutluluklar

hatıralar...

ben bunları yazmayacaktım ki

sahi nerden çıktı bütün bunlar...??

satırlarımda zihnim kadar dağınık oldular...

zamanın beni en uzağa attığı zamanlardı

kuytu sarmaşık yosun kokusu

sessizlik korkusu

bulutların bile dikenleri olabileceğini öğrenecektim çok sonra..

doğru buluttan şekiller benzetirdik değilmi

diken gelmemişti aklımıza..

sevimlilerdi hatıralarımızda..

oysa hayat böyle değildi

öğrendik..

başımı kaldırıyorum

gülümsüyor bulutlar

eski bir sırdaş gibi

yosun kokusu daha sevimsiz

göz ucuyla süzüyorum

sarmaşıklar çok dolaşık..

seslilik korkutuyor artık

sen haklıydın

uzunca bir yolun tam ortasında

dizlerimize batan dikenler

kalakaldık..

Her tercih bir vazgeçiştir klişesinden uzak olduğum zamanlardı

hersey yolunda giderken

mutlu olduğumu düşünürken

omzumdaki yükler yük olmazken

sezen şarkısı işte burda başlıyor çalmaya

"hani herkes arkadaş hani oyunlar sürerken

hani çerçeveler boş

hani körkütük sarhoş gençliğimizden

şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken..."

derken,severken,gülerken,isterken,özlerken,

bir baktım gözlerim eski gözler değil

gülüşüm aynı değil..

yeni bir yol var önümde..

yeni mutluluklar yeni yükler..

en değerli şeyleri kaybetmek kolaydır

en derindekiler en çabuk silinirler demişti..

doğruymuş

bütün bağlarımın göstermelik kaldığı zamanlardayım

bir eskici geçiyor omzumun üzerinden

bağlarınızı alır kanatlar veriririm

dur diyorum sana verecek bağlılıklarım var

kurtulacağım bağlılıklarım..

yeni kanatlar ver bana

uzağa ...çok uzağa....

çok sesli bir koro var içimde

biliyorum

çılgınlık değil bu

nöbet hiç değil

başım dönmüyor

gözlerim her aynada aynı yüzü görmüyor

birgün nazan öncelden çalıyorum dillere düşüyorum yeniden

ertesi gün dede efendi toparlıyor beni yeniden ruhumun derinlerinde

birgün ajda gibi hırslı

sezen gibi içli oluyorum

işte asi ruhum ortada

sahnede kargo

böyle olmamalımı zaten

çok sesli çok yönlü

dedim ya bir koro var içimde

biliyorum..

önümdeki yol

bir işaret taşı bütün ihtiyacım

istemediğim herşey olurken

istediğim ama olmayan şeyler için çocuk gibi mızmızlanışım

suyu avuçlamak

yönü değişene kadar

yönü değişene kadar bakışlarımın

çabalamak

omuzlarım kaldırırmı sahi

bakışlarımdaki

bakışlarındaki ağırlığı..

bu gece

içim deniz

dışım deniz

rengim deniz

dokunma...
"
denizdeki dalgaların ucuna beni sal bu gece

dokunsalar ağlayacak çocuk gibiyim..."