"istanbulun mermer taşları
başıma da konuyor martı kuşları"
imsak vakti
çocukluğum
orhan veli
istanbul anıları..
sokağın ötesinden gülümsüyor bana galatasaray formasıyla uyuduğunu
düşündüğüm arkadaşım
olanca masumluğu
diğer taraftan dostça gelıyor içimizde benden sonra en zekisi yani öyle sanırdım
olanca süsüne şaşırarak baktığım komşu kızı
ilkay akkaya dinlerken "ah sensiz"kendimden geçiriyor beni
işte sokağımızın ablalarından kınasında geceyarısına kadar oturduğumuz
sokağımıza ilk parkın kuruluşu ve daha nicesi...
nerden düştü aklıma bilmem
şimdi nerde nasıllar kimbilir..
çok zaman oldu orda olmayalı
zamanın dondugunu düşünüyor ınsan
orda olmasanda herşey herkes aynı yanılsaması
oysa zaman akıyor
kaldırım taşları her sene değişiyor
saçlarımıza aklar yer etmeye başlıyor
işte istanbul
gemileri rüyalarımdan eksik olmayan
ama edebi bir hayranlıktan değil
canının parçasını orada bırakmaktan
otogar kokusu..
yol hazırlıkları..
ayrılıklar..
yanlızlıklar
mutluluklar
hatıralar...
ben bunları yazmayacaktım ki
sahi nerden çıktı bütün bunlar...??
satırlarımda zihnim kadar dağınık oldular...
