zamanın beni en uzağa attığı zamanlardı

kuytu sarmaşık yosun kokusu

sessizlik korkusu

bulutların bile dikenleri olabileceğini öğrenecektim çok sonra..

doğru buluttan şekiller benzetirdik değilmi

diken gelmemişti aklımıza..

sevimlilerdi hatıralarımızda..

oysa hayat böyle değildi

öğrendik..

başımı kaldırıyorum

gülümsüyor bulutlar

eski bir sırdaş gibi

yosun kokusu daha sevimsiz

göz ucuyla süzüyorum

sarmaşıklar çok dolaşık..

seslilik korkutuyor artık

sen haklıydın

uzunca bir yolun tam ortasında

dizlerimize batan dikenler

kalakaldık..