dikenlerle çevrili kalbim
en keskin düşüncelerim..
ve kendime olan kaybedişim...
yorgun yılgın uykulu gülüşlerim...
ya fazlası ya eksiği..
ama asla olmayan ortası ve rotası..
saçıyorum son kez ışıklarımı...

boşa tükenen nefesimin harfleri

hareler çizmekteydi gökyüzünde..

gözlerini gördüm

aynı hareler gözbebeklerindeydiler...

harfler yan yana geldiler

üşüdüm...

ayrıldılar

ağladım...

dalgalandılar

daha çok sarıldım kendime..

şimdi ise dağıldılar..

gökyüzünde..gözlerinde..gözlerimde...

mavide..yeşilde...beyazda..tenimde..teninde..her yerde...

bir tür zehirdi..beynimde...

şimdi boşa tükenen nefesim,bitkinliğim...bırakılan ellerim,gözbebeklerim..

avutulmayı bekleyen bir çocuk gibi

akışın seyrinde sürüklenmekte...