arkadaşlar ve plak çizikleri 
benzer birbirine
sesler cızırtılı, derinde
değil gerçek halinde..
ve zamanı geldi temizlemenin..
hafiflettim yüklerimi
pamuklara sardım yenilerini
şimdi keyifle seyrediyorum emeklerimi..
daha güçlü, daha keyifli...

dikenlerle çevrili kalbim
en keskin düşüncelerim..
ve kendime olan kaybedişim...
yorgun yılgın uykulu gülüşlerim...
ya fazlası ya eksiği..
ama asla olmayan ortası ve rotası..
saçıyorum son kez ışıklarımı...

boşa tükenen nefesimin harfleri

hareler çizmekteydi gökyüzünde..

gözlerini gördüm

aynı hareler gözbebeklerindeydiler...

harfler yan yana geldiler

üşüdüm...

ayrıldılar

ağladım...

dalgalandılar

daha çok sarıldım kendime..

şimdi ise dağıldılar..

gökyüzünde..gözlerinde..gözlerimde...

mavide..yeşilde...beyazda..tenimde..teninde..her yerde...

bir tür zehirdi..beynimde...

şimdi boşa tükenen nefesim,bitkinliğim...bırakılan ellerim,gözbebeklerim..

avutulmayı bekleyen bir çocuk gibi

akışın seyrinde sürüklenmekte...

istanbulu dinlemek istiyorum gözlerim kapalı

istanbula gideceksin! dedi kararlı bir ifadeyle

bir istekmiydi sezgimiydi kader kısmetin ifadesimiydi bilemedim..

ama özlemin ifadesiydi onu bildim..

tanıdıktı çünkü

izler taşıyordu bana sana hepimize dair..

ve birazda isyanın kabullenilmeyişin ifadesiydi..

tek şehir var dedim..

durdu baktı kararlıydı.

İstanbula gideceksin!

O an anladım..

kızgınlığın ifadesiydi..yetmemenin..sevgisizliğin..

içimde Ankara dedim..

bir yer dur dedi..

alışmışlığın ifadesiydi güvenin garantide olmanın..

anladım..büyümenin ifadesiydi...

"istanbulun mermer taşları

başıma da konuyor martı kuşları"

imsak vakti

çocukluğum

orhan veli

istanbul anıları..

sokağın ötesinden gülümsüyor bana galatasaray formasıyla uyuduğunu

düşündüğüm arkadaşım

olanca masumluğu

diğer taraftan dostça gelıyor içimizde benden sonra en zekisi yani öyle sanırdım

olanca süsüne şaşırarak baktığım komşu kızı

ilkay akkaya dinlerken "ah sensiz"kendimden geçiriyor beni



işte sokağımızın ablalarından kınasında geceyarısına kadar oturduğumuz


sokağımıza ilk parkın kuruluşu ve daha nicesi...


nerden düştü aklıma bilmem


şimdi nerde nasıllar kimbilir..


çok zaman oldu orda olmayalı


zamanın dondugunu düşünüyor ınsan


orda olmasanda herşey herkes aynı yanılsaması


oysa zaman akıyor


kaldırım taşları her sene değişiyor


saçlarımıza aklar yer etmeye başlıyor


işte istanbul


gemileri rüyalarımdan eksik olmayan


ama edebi bir hayranlıktan değil


canının parçasını orada bırakmaktan


otogar kokusu..


yol hazırlıkları..



ayrılıklar..

yanlızlıklar

mutluluklar

hatıralar...

ben bunları yazmayacaktım ki

sahi nerden çıktı bütün bunlar...??

satırlarımda zihnim kadar dağınık oldular...

zamanın beni en uzağa attığı zamanlardı

kuytu sarmaşık yosun kokusu

sessizlik korkusu

bulutların bile dikenleri olabileceğini öğrenecektim çok sonra..

doğru buluttan şekiller benzetirdik değilmi

diken gelmemişti aklımıza..

sevimlilerdi hatıralarımızda..

oysa hayat böyle değildi

öğrendik..

başımı kaldırıyorum

gülümsüyor bulutlar

eski bir sırdaş gibi

yosun kokusu daha sevimsiz

göz ucuyla süzüyorum

sarmaşıklar çok dolaşık..

seslilik korkutuyor artık

sen haklıydın

uzunca bir yolun tam ortasında

dizlerimize batan dikenler

kalakaldık..

Her tercih bir vazgeçiştir klişesinden uzak olduğum zamanlardı

hersey yolunda giderken

mutlu olduğumu düşünürken

omzumdaki yükler yük olmazken

sezen şarkısı işte burda başlıyor çalmaya

"hani herkes arkadaş hani oyunlar sürerken

hani çerçeveler boş

hani körkütük sarhoş gençliğimizden

şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken..."

derken,severken,gülerken,isterken,özlerken,

bir baktım gözlerim eski gözler değil

gülüşüm aynı değil..

yeni bir yol var önümde..

yeni mutluluklar yeni yükler..