mucizelere inanmalı insan

bir yolculuk, istanbul yağmur kokusuyla dönüş

uzun bir yolcuktu kendine kalmalarla döşeli

huzurlu iki gün hediyeli

şükürle bezeli

umarsız kaygısız telaşsız bakıyorum

yaşayacağım herşey anlık günlük

sakin sıradan ortalama kendine kalmış

işte esas tılsım burdaymış...

"tek tek anlayarak hatalarımı sevmeye çalışıyorum yalnızlığımı"
kulağımda ıkı mısrası çınlayan candan erçetin şarkısı yalnızlığım,kararsızlığım,pişmanlıklarım ve ben dinliyoruz....
yalnızlığıma dönüyorum sen diyor,kararsızlığıma dönüyorum sen diyor pişmanlıklarım sen diyor herşey herkes sen diyor..
döneceğim başka yön yok
korkuyorum....

hepimiz yanlız çıktığımız bu yolda

kalabalıklar ediniyoruz

yara alıyoruz

güzellikleri görüyoruz

insanların gözlerinin içine bakınca ruhlarını okuyoruz

yaralıyoruz

ağlıyoruz,gülüyoruz,hatırlıyoruz,unutuyoruz dalga geçiyoruz,
küçümsüyoruz,baş tacı ediyoruz

bende bilmiyorum ki ne işimiz var bu yolda...

Başımın üstü çimen

ayağımın altı bulut

oysa ne yağmur

ne de toprak

gözlerimdeki ışığın sebebi

Prag'ı görmek gibi

parfüm şişesinden bir kokuyu duymak gibi

pamukşekerim gibi

bilmemki varmı tarifi... ;-)

küllerimi savuracağım yer

bakışlarımın son kez izi kalacak

serin bir ilk bahar sabahı hissediyorum

ışık beni çağıracak

bense hiç bir zaman hazır olmayacağım

her zamanki gibi telaşeli ve kırgın bakacağım gözlerine

artık bakmayacağım senin ve diğerlerinin önemine

yorgunca uzanacağım senin olmadığın bir yerde

belki uyku,belki değil...

ama olmayacağım...

hayatıma bir pencere açtım

gözlerin! tren karası değil toprak kahve hiç değil

çiftlik yeşili değil olsa olsa selpak mavisi

hani ilk çıkanlardan, vazgeçtim tam değil

rengin, kendin, sesinin eksiği

hayatına bir pencere açtım

kendi pencereme hızla kaçtım

gördüklerim göreceklerim

sahi saat kaçtı

16 suları olmalı...

şimdi saat 23 suları

kendi penceremden sana bakıyorum

buğday sarısı,tükenmez kalem mavisi,tren karası..

aynada kendi yansımamı göremediğim zaman anlamalıydım

nasıl da farketmemişim

ne kadar değiştiğini herşeyin

7 ay öncesinden fersah fersah uzaktaydım..

bütün alışkanlıklarım beni terketmiş

ben hayatımı terketmişim

bu yüz bu konuşma bu bakışlar bana ait değilmiş..

camekan arkasından bakıyorum hayata

camı açtığımda yaşanmamış kaçırılmış nice an bekliyor beni

kaçırdıklarım ve kaçırıcaklarım..

bakışlar,gülüşler,yeni öğrenişler hepsi birer birer ellerimden gitmiş..

ve son bir hamle yapmak istiyorum,son bir çığlık

boğazıma düğümleniyor kelimelerim de bitmiş...